از دور روزگار به روزگار عشق

پروانه گر ز عشق بسوزد عجب مدار

که آتش زند به خرمن هستي شرار عشق

* * *

امشب پرستوي علي، از آشيان پر مي کشد

داغ فراق فاطمه، آخر علي را مي کشد

اسماء بريز آب روان بر روي گلبرگ گلم

ياسم شده چون ارغوان ، واي از دلم ، واي از دلم

ای نفست یار مدد کار ما ...... کی و کجا وعده دیدار ما؟

دلها همه در التهاب است و لبها ذكر گويان چيزي را تمنا مي كنند .
كجاست آن كسي كه دلهاي ملتهب را التيام بخشد وبه انتظار منتظرانش پايان بخشد .
كجاست آن نسيم روح افزا كه روح هاي درهم شكسته را احيا كند .
كجاست آن ترنم باران بهاري كه بذر محبت را در دلها بروياند .
كجاست آن كه با عطر نفسش گل هاي عشق و صفا مي رويد .
كجاست آن كه با نبودش دلها را آتش مي زند .
كجاست آن قهرمان باورهاي يتيمان خسته .
كجاست آن مرهم دلهاي شكسته

خوش دارم که در نيمه هاي شب در سکوت مرموز آسمان و زمين به مناجات برخيزم. با ستارگان نجوا کنم و قلب خود را به اسرار ناگفتني آسمان بگشايم. آرام آرام به عمق کهکشانها صعود نمايم، محو عالم بي نهايت شوم . از مرزهاي علم وجود  در گذرم و در وادي ثنا غوطه ور شوم و جز خدا چيزي را احساس نکنم.

سلام. .......چرا دیگه از من حالی نمیپرسی؟ نکنه باز ازم دلخوری؟ یا نکه وای.....با من قهری.نه میدونم تو هیچ وقت با من قهر نمیکنی. فردا میام دیدنت. خیلی دلم برات تنگ شده. خیلی حرفا دارم که بزنم برات. اما نمیدونم چرا هروقت که میام پیشت فقط دوست دارم پیشت باشم و به آرامش برسم. انگار دیگه نمیتونم هیچی بگم. خودت میدونی به اندازه یه دنیا بغض تو گلومه اما یه وقتایی حتی نمیتونم گریه کنم. این بغضای کهنه وسنگین داره منو خفه میکنه. ازینکه مجبورم همیشه خودمو شاد و خندون و بدون هیچ غمی نشون بدم دارم عذاب میشکم. اما تو خودت خوب میدونی تنها جایی که میتونم اونجا خوب گریه کنم و به آرامش برسم شونه های تو هست اما...... افسوس اونارم دیگه ندارم . فقط یادته که منو تسکین میده. یادت و آرامگاه پر از آرامشت........دلخوشیم شده فقط اینکه هر ۵ شنبه بیام و اونجارو گلبارون کنم. فردا هم باز میام. منتظرم باش......